இந்தியாவின் தற்போதைய வெளியுறவுக் கொள்கையானது உலக நாடுகளுக்கு ஒரு பெரும் பாடமாகவே அமைந்திருக்கிறது. ஒரு பக்கம் அமெரிக்கா தனது வர்த்தக வரி விதிப்புகள் மூலம் இந்தியாவைத் தன் வழிக்குக் கொண்டு வர நினைத்தாலும், இந்தியா அதைக் கண்டு அஞ்சாமல் தனது பொருளாதாரத் தேவைகளுக்காக மாற்றுப் பாதைகளை மிகத் துல்லியமாகத் தேர்ந்தெடுத்தது. அமெரிக்கா விதித்த 50 சதவீத வரி என்பது இந்தியாவைத் தண்டிப்பதற்கான ஒரு கருவியாகப் பார்க்கப்பட்டாலும், அது இந்தியாவைச் சீனாவின் பக்கம் தள்ளிவிடுமோ அல்லது ஐரோப்பிய நாடுகளுடன் நெருக்கமாக்கிவிடுமோ என்ற அச்சத்தை இறுதியில் அமெரிக்காவிற்கே ஏற்படுத்திவிட்டது. இந்தியாவின் இந்த 'வல்லரசு ராஜதந்திரம்' என்பது வெறும் வாய்ச் சொல்லாக இல்லாமல், செயலில் காட்டப்பட்டது. குறிப்பாக, எல்லையில் பதற்றத்தைக் குறைத்துச் சீனாவுடன் பேச்சுவார்த்தைக்குத் தயாரானதும், ரஷ்யாவிடமிருந்து தொடர்ந்து கச்சா எண்ணெயைப் பெற்றுத் தனது உள்நாட்டுப் பணவீக்கத்தைக் கட்டுக்குள் வைத்திருந்ததும் இந்தியாவின் தற்சார்பு நிலையை உலகிற்கு உறுதிப்படுத்தின.

அமெரிக்காவின் டாலர் ஆதிக்கத்தை இந்தியா நேரடியாக எதிர்க்காவிட்டாலும், ஐரோப்பிய யூனியனுடனும் மற்ற நாடுகளுடனும் நேரடி வர்த்தக ஒப்பந்தங்களில் ஈடுபடத் தொடங்கியது அமெரிக்காவிற்குப் பெரும் பொருளாதார அதிர்ச்சியைத் தந்தது. ஐரோப்பியச் சந்தையும் இந்தியச் சந்தையும் கைகோர்த்தால் அது டாலரின் மதிப்பைப் பாதிக்கும் என்பது ட்ரம்ப் போன்ற ஒரு தொழில்முறை அரசியல்வாதிக்கு நன்றாகவே தெரியும். அதனால்தான், தொடக்கத்தில் மிரட்டல் தொனியில் பேசிய அமெரிக்கா, இப்போது இறங்கி வந்து இந்தியாவின் கையைப் பிடித்துக் கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. இது இந்தியாவின் பலவீனம் அல்ல, மாறாக உலகப் பொருளாதாரத்தில் இந்தியா வகிக்கும் தவிர்க்க முடியாத இடத்தின் பலம்.

எரிபொருள் விவகாரத்தைப் பொறுத்தவரை, இந்தியா ஒரு தெளிவான இலக்கை நோக்கிப் பயணிக்கிறது. ரஷ்யாவிடம் எண்ணெய் வாங்குவதை ட்ரம்ப் விமர்சித்தாலும், இந்தியா தனது எரிசக்திப் பாதுகாப்பு விவகாரத்தில் யாருக்கும் அடிபணியவில்லை. அதே சமயம், வருங்காலத்தில் கனடா போன்ற நாடுகளின் எண்ணெய் வளம் மற்றும் அணுசக்தித் தேவைகளை இந்தியா பயன்படுத்திக் கொள்ளத் திட்டமிடுவது அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளுக்கு ஒரு எச்சரிக்கை மணியாகும். கனடா அதிபரின் வருகை மற்றும் வரப்போகும் ஒப்பந்தங்கள் இந்தியாவின் கையை சர்வதேச மேடையில் இன்னும் வலுப்படுத்தும். இந்தியா இப்போது எந்த ஒரு நாட்டை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் நிலையில் இல்லை; மாறாக, தனக்குத் தேவையானதைச் சரியான விலையில் சரியான நேரத்தில் யாரிடம் இருந்து வேண்டுமானாலும் பெறும் வல்லமையைப் பெற்றுவிட்டது.

இந்தியா மேற்கொண்டு வரும் மின்சார வாகனப் புரட்சியும், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தித் திட்டங்களும் இன்னும் சில பத்தாண்டுகளில் எரிபொருளுக்காக பிற நாடுகளைச் சார்ந்திருக்கும் நிலையை முற்றிலுமாக மாற்றும். இதை உணர்ந்தே அமெரிக்கா இப்போது தனது பிடிவாதத்தைத் தளர்த்தி, இந்தியாவை ஒரு சமமான கூட்டாளியாகப் பார்க்கத் தொடங்கியுள்ளது. நீங்கள் கணித்தபடி, வரும் மே மாத வாக்கில் ட்ரம்ப்பின் இந்திய வருகை என்பது வெறும் ஒரு நட்பு ரீதியான பயணமாக இருக்காது, அது இந்தியாவின் நிபந்தனைகளுக்கு அமெரிக்கா ஒப்புக்கொண்டதன் அடையாளமாகவே இருக்கும். தனது வர்த்தக மிரட்டல்கள் எடுபடவில்லை என்பதை உணர்ந்து, இந்தியாவின் பரந்த சந்தையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள அவர் ஓடி வருவதைத் தவிர்க்க முடியாது. இது ஒரு புதிய இந்தியாவின் எழுச்சி, இதில் மிரட்டல்களுக்கு இடமில்லை, சமமான மதிப்பிற்கும் வர்த்தகத்திற்கும் மட்டுமே முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது.