அமெரிக்க உளவுத்துறை இயக்குநர் துளசி கபார்ட் அண்மையில் வெளியிட்ட கருத்துக்கள், சர்வதேச அரசியலில் ஒரு மிகப்பெரிய அதிர்வலையை ஏற்படுத்தியுள்ளன. குறிப்பாக, ஈரான் விவகாரத்தில் அமெரிக்கா காட்டிய அதே தீவிரத்தை இப்போது பாகிஸ்தான் நோக்கியும் திருப்பியிருப்பது உலக நாடுகளின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. ஈரானின் அணுசக்தி திட்டங்கள் உலக அமைதிக்கு அச்சுறுத்தல் என்று கூறி, அந்நாட்டின் பொருளாதாரத்தை முடக்கி ராணுவ ரீதியாகப் பலவீனப்படுத்திய அமெரிக்கா, தற்போது அதே அச்சுறுத்தல் பட்டியலில் பாகிஸ்தானையும் முதன்மைப்படுத்தியுள்ளது. இது வெறும் தற்செயலான கருத்து அல்ல, மாறாகப் பாகிஸ்தான் மீதான அமெரிக்காவின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் ஏற்படப்போகும் ஒரு பெரும் மாற்றத்திற்கான அறிகுறியாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
ரஷ்யா, சீனா, வடகொரியா மற்றும் ஈரான் ஆகிய நாடுகளுடன் பாகிஸ்தானையும் ஒரே வரிசையில் வைத்து துளசி கபார்ட் விமர்சித்துள்ளார். இந்த நாடுகள் அனைத்தும் அணு ஆயுதங்கள் மற்றும் அதிநவீன ஏவுகணைத் தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்கி வருவதாகவும், அவை நேரடியாக அமெரிக்காவின் எல்லைகளுக்குள் ஊடுருவித் தாக்கும் வல்லமை கொண்டவை என்றும் அவர் எச்சரித்துள்ளார். வழக்கமாகப் பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளுக்காகப் பாகிஸ்தானை விமர்சிக்கும் அமெரிக்கா, இப்போது அந்நாட்டின் அணு ஆயுத பலத்தையே ஒரு நேரடிப் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலாகச் சித்திரிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இது ஈரானுக்குப் பிறகு அமெரிக்காவின் அடுத்த இலக்கு பாகிஸ்தானாகத்தான் இருக்கும் என்ற யூகங்களை வலுப்படுத்துகிறது. பாகிஸ்தானின் அணு ஆயுதங்கள் தவறான நபர்களின் கைகளுக்குச் சென்றுவிடக்கூடும் என்ற அச்சத்தை அமெரிக்கா நீண்டகாலமாகவே கொண்டிருந்தாலும், தற்போது அதை வெளிப்படையாகப் பொதுவெளியில் அறிவித்திருப்பது அந்நாட்டின் மீதான பிடியை இறுக்குவதற்கான ஒரு தந்திரோபாயமாகத் தெரிகிறது.
பாகிஸ்தானின் தற்போதைய பொருளாதார நிலை மிகவும் மோசமடைந்துள்ள சூழலில், அமெரிக்காவின் இத்தகைய அழுத்தம் அந்நாட்டிற்கு இரட்டைப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். ஏற்கனவே கடன் சுமையிலும் அரசியல் குழப்பத்திலும் சிக்கியுள்ள பாகிஸ்தான், இப்போது அமெரிக்காவின் உளவுத்துறைப் பார்வையில் ஒரு "ஆபத்தான நாடாக" முத்திரை குத்தப்பட்டுள்ளது. இது சர்வதேச முதலீடுகளைப் பாதிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், ஆசியப் பிராந்தியத்தில் பாகிஸ்தான் தனிமைப்படுத்தப்படுவதற்கும் வழிவகுக்கும். இந்த இக்கட்டான நிலையில் இருந்து தப்பிக்க பாகிஸ்தானுக்கு இருக்கும் ஒரே வழி, தனது அணுசக்தி மற்றும் பாதுகாப்பு கொள்கைகளில் வெளிப்படைத்தன்மையைக் கொண்டு வருவதும், தனது அண்டை நாடான இந்தியாவுடன் இணக்கமான உறவை வளர்த்துக்கொள்வதும் மட்டுமே ஆகும். இந்தியாவுடன் இணைந்து செயல்படுவது பாகிஸ்தானின் இறையாண்மைக்கும் அதன் மக்களின் பாதுகாப்புக்கும் ஒரு கவசமாக அமையக்கூடும். மாறாக, அமெரிக்காவின் எச்சரிக்கையைப் புறக்கணித்துத் தொடர்ந்து மோதல் போக்கைக் கடைப்பிடித்தால், அது அந்நாட்டின் எதிர்காலத்தையே கேள்விக்குறியாக்கிவிடும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.
