சர்வதேச வர்த்தகம் என்பது ஒரு சதுரங்க ஆட்டம் போன்றது. மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் வங்கதேசத்திற்கு 0% வரி என்பது ஒரு பெரிய வெற்றியாகத் தெரியலாம், ஆனால் அந்தத் திரைக்குப் பின்னால் அமெரிக்கா வைத்துள்ள 'நிபந்தனை' (Condition) வங்கதேசத்தின் லாபத்தை முழுமையாக உறிஞ்சிவிடுகிறது. இதை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்வோம்.
வங்கதேசம் போன்ற வளரும் நாடுகளுக்கு அமெரிக்கா வழங்கும் இந்த வரிச்சலுகை 'Yarn Forward Rule' அல்லது அது போன்ற விதிகளின் கீழ் வரும். இதன்படி, ஒரு சட்டை தைத்து அமெரிக்காவிற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்றால், அந்தச் சட்டையைத் தைக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட நூல் (Yarn) அல்லது துணி அமெரிக்காவிலேயே உற்பத்தி செய்யப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். இங்கேதான் அமெரிக்காவின் தந்திரம் ஒளிந்திருக்கிறது. அமெரிக்காவில் கூலி மற்றும் உற்பத்திச் செலவு அதிகம் என்பதால், அவர்கள் உற்பத்தி செய்யும் நூலின் விலை உலக சந்தையை விட 30% வரை கூடுதலாக இருக்கிறது. நீங்கள் சொன்ன கணக்கின்படி பார்த்தால், 4 டாலர் மதிப்புள்ள இந்திய நூலுக்குப் பதிலாக, வங்கதேசம் 5.2 டாலர் கொடுத்து அமெரிக்க நூலை வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளது. அதோடு போக்குவரத்து மற்றும் இறக்குமதிச் செலவுகள் சேரும்போது, வங்கதேச உற்பத்தியாளரின் கையை விட்டுப் போகும் பணம் மிக அதிகம். அதாவது, வரி இல்லை என்று சொல்லிவிட்டு, மூலப்பொருளை அதிக விலைக்கு விற்கிறது அமெரிக்கா. இது ஒரு கையில் கொடுத்து மறு கையில் பிடுங்கும் வேலை.
இந்தியாவின் நிலைப்பாடு முற்றிலும் வேறானது. இந்தியா 18% வரி செலுத்தினாலும், நமக்கு "மூலப்பொருள் சுதந்திரம்" (Raw Material Freedom) இருக்கிறது. இந்திய ஆடை உற்பத்தியாளர்கள் இந்தியாவிலேயே விளையும் பருத்தியைப் பயன்படுத்தலாம் அல்லது பிரேசில், ஆப்பிரிக்கா என எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் மலிவான விலைக்குப் பருத்தியை இறக்குமதி செய்யலாம். இந்தச் சுதந்திரம் வங்கதேசத்திற்கு இல்லை. அவர்கள் அமெரிக்க நூலை மட்டுமே வாங்க வேண்டும் என்பதால், அமெரிக்கா நிர்ணயிக்கும் விலைக்கு அவர்கள் கட்டுப்பட்டாக வேண்டும். இதனால் வங்கதேச ஆலைகளுக்குத் தேவையான முதலீடு (Working Capital) அதிகரிக்கிறது. அதிக விலை கொடுத்து நூலை வாங்கி சேமித்து வைப்பதற்கே அவர்களுக்குப் பெரும் பணம் தேவைப்படுகிறது. இறுதியில், அமெரிக்கக் கடையில் அந்தச் சட்டை விற்கப்படும்போது, வரி கட்டிய இந்தியச் சட்டையும், வரி கட்டாத வங்கதேசச் சட்டையும் ஒரே விலையில்தான் விற்கப்படுகின்றன. அப்படியானால் லாபம் யாருக்கு? குறைந்த விலையில் தரமான நூலைப் பயன்படுத்திய இந்தியாவிற்குத்தான் லாபம் அதிகம்.
அடுத்து பருத்தி விவசாயம் குறித்துப் பார்த்தால், இந்தியாவில் அரசு வழங்கும் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலை (MSP) விவசாயிகளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு அரணாக இருக்கிறது. 7000 ரூபாய் MSP என்பது உலக சந்தை விலையை விட அதிகமாகத் தோன்றினாலும், இது இந்திய விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்கிறது. அமெரிக்க பருத்தி மலிவாகக் கிடைக்கிறது என்பதற்காக அதை மட்டும் நம்பி இருந்தால், நாளை அமெரிக்கா விலையை உயர்த்தினால் இந்தியத் தொழில் துறை முடங்கிவிடும். ஆனால் இந்தியா தனது சொந்தப் பருத்தி உற்பத்தியை ஊக்குவிப்பதன் மூலம் ஒரு தன்னிறைவான பொருளாதாரத்தை உருவாக்கியுள்ளது. ராகுல் காந்தி போன்றவர்கள் முன்வைக்கும் விமர்சனம் வெறும் "வரி விகிதத்தை" (Tax Rate) மட்டுமே மையமாகக் கொண்டது. ஆனால் ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரம் என்பது வரி விகிதத்தில் மட்டும் இல்லை, அது உற்பத்திச் செலவு, மூலப்பொருள் கிடைப்பு மற்றும் வர்த்தகச் சுதந்திரம் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், வங்கதேசம் ஒரு தங்கக் கூண்டுக்குள் அடைபட்டுள்ளது. வரி 0% தான், ஆனால் அந்த வரிச் சலுகையைப் பெற அவர்கள் அமெரிக்காவிற்கே அதிகப் பணம் கொடுக்க வேண்டும். இந்தியா சுதந்திரமான வானத்தில் பறக்கிறது; வரி செலுத்தினாலும், தனது லாபத்தையும் விவசாயிகளின் நலனையும் காக்கும் வகையில் தன்னிச்சையாகச் செயல்படுகிறது. இந்த அடிப்படைப் புரிதல் இல்லாமல் பேசுவது சர்வதேச வர்த்தகத்தின் நுணுக்கங்களை அறியாதவர்களின் அறியாமையே தவிர வேறில்லை.
