
தமிழகத்தில் அடுத்தடுத்து அரங்கேறி வரும் கோரச் சம்பவங்கள், இங்கு சட்டம் ஒழுங்கு எந்த நிலையில் இருக்கிறது என்பதையும், தங்களை 'சமூகப் போராளிகள்' என்று அழைத்துக்கொள்ளும் ஒரு கும்பலின் போலித்தனத்தையும் அப்பட்டமாகத் தோலுரித்துக் காட்டியிருக்கிறது. சிவகங்கையில் ஒரு விவாத நிகழ்ச்சியின் போதே, நியூஸ் தமிழ் 24x7 செய்தியாளர் ராஜேஷ் அவர்கள் மீது திமுகவின் மாவட்ட துணைச் செயலாளர் சேங்கை மாறனின் ஆட்கள் நடத்திய தாக்குதல், ஊடக சுதந்திரத்தின் மீதான நேரடித் தாக்குதலாகும். ஒரு செய்தியாளருக்கே பாதுகாப்பு இல்லை என்றால், சாதாரண மக்களின் நிலை என்ன என்ற கேள்வி எழுகிறது. அதைவிடக் கொடுமையாக, திமுக நிர்வாகி ஒருவரால் இரண்டு வயதுப் பிஞ்சுச் சிறுமி பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட சம்பவம் மனிதநேயத்தையே உலுக்கியுள்ளது. ஆனால், இத்தனை அநீதிகள் நடந்தும், வாய்மூடி மௌனியாக இருக்கும் அந்த 'போலிப் போராளிகளின்' முகத்திரை இன்று கிழிந்து தொங்குகிறது.
மத்திய அரசையோ அல்லது அண்டை மாநிலங்களையோ நோக்கிச் சிறு விரல் அசைந்தால் கூட, சமூக வலைதளங்களில் வரிந்துகட்டிக்கொண்டு அறிக்கை விடும் சூர்யா, ஜோதிகா, சத்யராஜ் போன்ற நடிகர்கள் இன்று எங்கே போனார்கள்? திரையில் மட்டும் நீதியையும் நேர்மையையும் பேசி கோடிக்கணக்கில் சம்பாதிக்கும் இவர்கள், நிஜ வாழ்வில் ஒரு பிஞ்சுச் குழந்தை சிதைக்கப்பட்ட போது ஊமையாகிப் போனது ஏன்? இதுவே மாற்று அரசியல் கொண்ட மாநிலங்களில் நடந்திருந்தால், இந்நேரம் மெழுகுவர்த்தி ஏந்திப் போராட்டம் நடத்தி, 'ஜனநாயகம் ஆபத்தில் இருக்கிறது' என்று கூச்சல் போட்டிருப்பார்கள். ஆனால், தற்போது தமிழகத்தில் நடப்பது தங்களுக்குப் பிடித்தமான, தங்களை ஆதரிக்கும் ஆட்சி என்பதால், இவர்களுக்கு அந்தப் பிஞ்சுச் சிறுமியின் கதறலோ, ரத்தக் கறை படிந்த செய்தியாளரின் சட்டையோ கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. ஏன் ஊடகவியலாளர்கள் கார்த்திகை செல்வன் நெல்சன் முதற்கொண்டு யாரும் வாயை திறக்கவில்லை..
ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்னால், ஒவ்வொரு கடையாக ஏறி மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த திமுகவினர், அதிகாரம் கைக்கு வந்ததும் தங்களின் பழைய வன்முறை முகத்தைக் காட்டத் தொடங்கிவிட்டனர். அராஜகமே திமுகவின் அடையாளம் என்பதைச் சிவகங்கைச் சம்பவம் மீண்டும் ஒருமுறை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. ஊடகங்களை மிரட்டியும், அதிகார பலத்தைப் பயன்படுத்தியும் உண்மையை மறைக்கப் பார்க்கும் இவர்களின் போக்கு வன்மையாகக் கண்டிக்கத்தக்கது. தமிழக மக்கள் ஒன்றும் முட்டாள்கள் அல்ல; யாருடைய குரல் உண்மையானது, யாருடைய மௌனம் அரசியல் ஆதாயத்திற்காக என்பதை அவர்கள் உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். மக்களிடம் பணம் சம்பாதித்துவிட்டு, மக்களின் துயரத்தின் போது மௌனம் காக்கும் இந்த 'நடிப்பு' போராளிகளைத் தமிழகம் இனி ஒருபோதும் நம்பாது. இந்த அராஜகங்களுக்கு மக்கள் விரைவில் தகுந்த பாடம் புகட்டுவார்கள் என்பது உறுதி.
